[ December 18, 2004 ] آموزش شبكه – (بخش چهارم)

لايه دسترسي به شبكه در اينترنت ( Network Access ) : پايين ترين لايه مدل TCP/IP يا Network Access كه شامل كنترل و مديريت رسانه فيزيكي و پروتكلهاي انتقال فريم مي باشد و هيج تعريف مشخصي نداشته و به دليل تنوع فراوان تجهيزات و پروتكلها در اين لايه بسيار انعطاف پذير مي باشد . سخت افزارها يا كانالهاي ارائه سرويس در اين لايه مي توانند خطوط تلفن ، سيم زوج تابيده STP و UDP و كابلهاي هم محور كواكسيكال ، فيبرهاي نوري ، كانالهاي راديويي و كانالهاي ماهواره اي و غيره باشند . تمام اين كانالها داراي مفهومي به نام پهناي باند ( Band With ) مي باشند . Band With دريك مفهوم ساده و غير دقيق ؛ پهناي باند هر كانال را مي توان توانايي و ظرفيت آن كانال در ارسال اطلاعات با نرخ بيت بر ثانيه ( Bit/s ) تعريف نمود . بسياري از كاربران شبكه اينترنت بوسيله مودم و خط تلفن معمولي ( Modem/Dial up ) به اينترنت متصل مي شوند . اين كاربران براي برقراري ارتباط با اينترنت نياز به يك تامين كننده ارتباط يا ISP ( Internet Service Provider ) دارند . اين تامين كنندگان ارتباط نيز خود به شكلي به اينترنت متصل هستند . در اكثر موارد ارتباط بين كاربران و سرويس دهنده و همچنين ارتباط بين سرويس دهنده بزرگتر ، ارتباطي نقطه به نقطه يا Point to Point مي باشد . بنابراين پروتكلهاي برقراري ارتباط نقطه به نقطه در استفاده از اينترنت كاربرد فراواني دارد . در ادامه به بررسي دو پروتكل PPP و SLIP به عنوان نمونه اي از اين پروتكلها مي پردازيم : پروتكل SLIP : يك ايستگاه ارسال اطلاعات را با فرستادن رشته 0XC0 به ايستگاه مقابل اعلام مي دارد . همچنين خاتمه ارسال اطلاعات نيز با همين رشته مشخص مي شود . در اين پروتكل هيچگونه كشف خطايي گنجانده نشده و كشف خطا به لايه بالاتر واگذارشده است . همچنين در فريم مربوط SLIP فقط پروتكل IP ( بسته IP ) قرارمي گيرد . از ديگر نقاط ضعف SLIP اين است كه ايستگاههاي كاري بايد داراي IP ثابت باشند كه معمولا در اينترنت چنين نيست و به دليل اين ساختار در اين پروتكل مشكل امنيتي وجود دارد كه باعث مي شود تا هر ايستگاهي كه ارتباط برقرار نمايد ماشين معتبر شناخته شود . پروتكل PPP : اين پروتكل داراي ساختار فريم زير مي باشد : 1 – 1 Byte FLAG ( ابتداي فريم ) 2– 1 Byte ADDRESS 3 – 1 Byte CONTROL 4 – 1 OR 2 Byte PROTOCOL 5 – Variable Byte PAY LOAD 6 – 2 OR 4 Byte CHECK SUM 7 – 1 Byte FLAG ( انتهاي فريم ) در هنگام اتصال با مودم ابتدا لازم است يك سري پارامترها بين مبدا و مقصد انتقال يابد و پس از انتقال اين پارامترهاي كنترلي ارسال اطلاعات آغاز مي شود . اين پارامترهاي كنترلي به دو رشته NCP و LCP تقسيم مي شوند : LCPها ( Link Control Protocol ) پارامترهاي كنترل PPP را بصورت توافقي بين طرفين و تا هنگام قطع ارتباط مشخص مي نمايند . پس از تنظيم LCPها ، NCPها ( Network Control Protocol ) تنظيم خواهند شد كه بوسيله آنها پارامترهاي مربوط به لايه بالاتر انتقال داده شده وتنظيم مي گردند ؛ به مجموعه اين مراحل فاز مذاكره يا Negotiation phase مي گويند . پس از اين فاز واحدهاي دريافتي از لايه بالاتر در قسمت PAY LOAD قرار گرفته و انتقال داده مي شود . در هنگام قطع ارتباط نيز يك سري NCP و LCP رد و بدل مي شوند و سپس ارتباط قطع مي شود . به عنوان مثال در هنگام رد و بدل NCPها يك سرويس دهنده به ميزبان خود IP اختصاص مي دهد . لايه اينترنت ( لايه IP يا لايه Network ) : يادآور مي شويم كه مفهوم مسيريابي در شبكه اينترنت و ساير شبكه هاي WAN انتقال اطلاعات بين شبكه هاي مختلف و يا در حالت كلي بين شبكه هاي مختلف با توپولوژيها و استانداردهاي مختلف مي باشد . در شبكه هاي مختلف قالب فريمهاي انتقالي با يكديگر متفاوت بوده و بنابراين اطلاعات يك شبكه با فريم همان شبكه نمي تواند از مرز شبكه خارج شود . همچنين يادآور مي شويم كه در لايه اول مدل TCP/IP آدرسهاي مورد استفاده براي انتقال فريمها MAC آدرسها يا آدرسهاي سخت افزاري نام داشتند و براي يك شبكه خاص منحصر به فرد بوده اند . بي نظمي در شبكه هاي مختلف و تنوع توپولوژي و پروتكلها و همچنين روشهاي آدرس دهي ايجاب مي كند كه براي برقراري ارتباط بين تمام كامپيوترها و تمام شبكه ها در اينترنت اصول مشترك و استانداردي بوجود آيد . براي انجام اين عمل در اولين مرحله بوجود آوردن آدرسهاي منحصر بفرد و استاندارد با ساختار خاص در نظر گرفته و طراحي شود . { مرحله اول : IP Address آدرسهاي جهاني منحصر بفرد در اينترنت } مرحله دوم ايجاد ساختار بسته اي است كه براي كليه شبكه ها استاندارد و قابل انتقال باشد ؛ در واقع بايد بسته اي در نظر گرفته شود كه به راحتي بتواند در طول اينترنت و بر روي شبكه هاي مختلف به راحتي حركت كند . در مدل TCP/IP به واحد اطلاعاتي كه درون فيلد داده هر فريم قرار مي گيرد بسته IP از شبكه اي به شبكه ديگر به راحتي و با قرار گرفتن در فريمها انتقال داده مي شود . در واقع مي توان گفت وجه تشابه كليه كامپيوترهاي موجود در اينترنت داشتن يك آدرس منحصر بفرد و پشتيباني پروتكل TCP/IP مي باشد . { مرحله دوم : IP Pocket بسته استاندارد } پروتكل IP ( Internet Protocol ) : پروتكل IP را مي توان به صورت خلاصه و به شكل زير تشريح نمود ؛ لايه IP يك واحد اطلاعات را از لايه بالاتر تحويل مي گيرد . اين واحد اطلاعات Data Gram نام دارد اگر طول Data Gram بزرگ باشد لايه IP آن را به واحدهاي كوچكتر بنام قطعه تقسيم مي نمايد ، پس با استفاده از قطعه و اضافه كردن Header يا سربار به آن ( سر‌آيند ) بسته IP را تشكيل مي دهد . در هر بسته IP كه آدرس مبدا و مقصد در آن موجود مي باشد Header بسته توسط مسيريابها پردازش شده وبسته به سمت مقصد هدايت مي شود . طول يك بسته IP مي تواند حداكثر 64 كيلو بايت باشد ؛ اما معمولا بسته هاي IP با طولي حدود 1500 بايت تشكيل مي شود به دليل اينكه اكثر استانداردهاي شبكه در لايه پايين تر طول فريم در همين حدود دارد و تشكيل بسته IP با اين طول باعث مي شود حتي الامكان يك بسته IP بين مبدا و مقصد شكسته نشده و به واحدهاي كوچكتر تقسيم نشود . در اين پروتكل به قطعات ساخته شده از يك دياگرام شماره ترتيب تخصيص داده مي شود تا در مقصد بسته هاي IP مجددا به ترتيب چيده شده و قطعه اصلي تشكيل شود . در كنار پروتكل IP پروتكلهاي ديگري مانند : ICMP ، ARP ، RARP ، RIP و غيره وجود دارد كه پروتكل IP را در عملكرد بهتر ، مسيريابي صحيح ، مديريت خطاهاي احتمالي و مواردي از اين قبيل كمك مي كند . http://iritn.com/index.php?action=show&type=news&id=3296

لينك مستقيم |