[ December 18, 2004 ] آموزش شبكه – بخش آخر

قالب بسته IP : قالب بسته IP به شكل زير مي باشد : 1- 4 Bit VERSION 2- 4 Bit IHL 3- 8 Bit TYPE OF SERVICE 4- 16 Bit TOTAL LENGTH 5-8 Bit IDENTIFICATION 6- 1 Bit UNUSED! 7- 1 Bit DF 8- 1 Bit MF 9- 13 Bit FRAGMENT OFFSET 10- 8 Bit TIME TO LIVE 11- 8 Bit PROTOCOL 12- 16 Bit HEADER CHECK SUM 13- 32 Bit SOURCE ADDRESS 14- 32 Bit DESTINATION ADDRESS 15- 0 OR More ( 32 Bit ) OPTION 16- 32 Bit PAY LOAD Version : اين فيلد چهار بيت است و نسخه پروتكل IP را مشخص مي كند . پروتكلي كه هم اكنون در اينترنت از آن استفاده مي شود پروتكل نسخه چهار مي باشد . IHL ( IP Header Length ) : اين فيلد نيز 4 بيتي است و طول Header بسته را مشخص مي كند ، اگر عدد موجود در اين فيلد در 4 ضرب شود طول Header به بايت بدست مي آيد . به عنوان مثال اگر در اين فيلد عدد 10 قرار گرفته باشد بدين معني است كه طول Header ، 40 بايت خواهد بود . حداقل طول Header ( در هنگامي كه Option برابر صفر باشد ) برابر 20 بايت و بنابراين حداقل IHL عدد 5 مي باشد . اگر در بسته اي IHL كمتر از 5 باشد از اين بسته صرفنظر مي شود . حداكثر اين مقدار نيز برابر عدد 15 است . بنابراين حداكثر طول Header مي تواند 60 بايت باشد و درنتيجه قسمت Option مي تواند بين صفر تا 40 بايت تغيير كند . Type of service : در اين قسمت اطلاعات مربوط به اولويت بندي و كيفيت سرويس ذخيره مي شود . Total length : طول يك بسته شامل قسمت Header و Data را مشخص مي كند . باتوجه به تعداد بيتهاي Total length مي توان گفت كه ماكزيمم طول بسته IP ، 64 كيلو بايت باشد . Identification : در اين قسمت مشخص مي شود كه اطلاعات موجود دراين قسمت داده در اين بسته IP مربوط به چه ديتاگرامي از لايه بالاتر مي باشد . Fragment offset : اين فيلد در سه بخش سازماندهي شده است : الف ) DF ( Don't Fragment ) : با يك شدن اين بيت در يك بسته IP هيچ مسيريابي حق ندارد در بين راه اين بسته را به بسته هاي كوچكتر تقسيم نمايد . ب ) MF ( More Fragment ) : اين بيت مشخص مي كند كه آيا بسته IP آخرين قسمت مربوط به يك ديتاگرام مي باشد و يا هنوز هم بسته هاي ديگري وجود دارد . ج ) Fragment offset : اين قسمت 13 بيتي است و در حقيقت شماره ترتيب داده هاي هر بسته در ديتاگرام شكسته شده مي باشد . بنابراين يك ديتاگرام مي تواند به حدود 8000 بسته تقسيم شود . TTL ( Time To Live ) : TTL در نقش يك شمارنده طول عمر بسته را تعيين مي نمايد . طول عمر بسته به زماني اشاره مي كند كه يك بسته IP مي تواند در شبكه سرگردان باشد . بيشترين عددي كه مي توان در اين قسمت قرارداد عدد 255 ( يك بايت ) است . اين عدد توسط فرستنده بسته تنظيم شده و با عبور از هر مسيرياب – هر مرحله عبور از مسيرياب را يك hop يا پرش مي نامند - يك واحد از آن كم مي شود . به ازاي هر ثانيه انتظار در صف نيز يك واحد از آن كم مي شود . وقتي اين عدد به صفر برسد بسته IP از مسير حذف شده و از رسيدن آن به مقصد جلوگيري مي شود . عددي كه به طور معمول توسط سيستم عامل در اين قسمت قرار مي گيرد عدد 30 است و عددي كه معمولا بوسيله آن مي توان از نقطه اي به نقطه ديگر حركت كرد عدد 15 است . Protocol : اين فيلد مشخص مي كند كه پروتكل تحويلي از لايه بالاتر TCP يا UDP مي باشد ؛ هر پروتكل داراي يك شماره خاص است . Header check sum : براي كشف خطا بكار مي رود . اين فيلد به دليل اينكه برخي از اطلاعات بسته در عبور از هر مسيرياب تغيير مي نمايد بايد دوباره مقداردهي شود . همچنين خطاهاي بوجود آمده مربوط به بسته IP در اين لايه بررسي نمي شود . Source و Destination : آدرسهاي 4 بايتي منحصر بفرد برروي اينترنت مي باشند كه مبدا و مقصد را مشخص مي كنند . Option : اين قسمت اختياري است و معمولا اطلاعاتي در خصوص مسيريابي و مسيرهاي بهينه در آن قرار مي گيرد كه مورد استفاده مسيريابها است . Pay load : در اين قسمت داده ها و يا در واقع قطعه اي از ديتاگرام لايه بالاتر قرار مي گيرد . آدرسها در اينترنت : در اينترنت هر ميزبان داراي يك آدرس يكتا و منحصر بفرد 32 بيتي مي باشد براي سادگي نمايش اين آدرس ، آدرس به 4 قسمت 8 بيتي بقسيم مي شود هر قسمت با نقطه از قسمت ديگر جدا شده و در مبناي 10 نمايش داده مي شود . براي مثال عدد 00100010,00010101,11100001,00000001 به صورت 34.21.225.1 نمايش داده مي شود . نحوه پيدا كردن آدرسها بر روي اينترنت مانند پيدا كردن آدرسها براي يك آدرس پستي و يا مسيريابي تلفن براساس شماره تلفن ها مي باشد . تفاوتي كه بين تقسيم بندي IPها و آدرسهاي پستي و شماره تلفن ها وجود دارد اين است كه تقسيم بنديهاي پستي براساس مرزبنديهاي جغرافيايي و موقعيت سياسي – جغرافيايي مي باشد اما در تقسيم بندي IPها اين دسته بندي براساس شركتهاي مختلف و تامين كنندگان سرويس انجام شده است و محدوديتي از لحاظ جغرافيايي ندارد . آدرسهاي IP برروي اينترنت حدود 4 بيليارد مي باشند كه در 5 كلاس A ، B ، C ، D و E تقسيم بندي شده اند : • آدرسهاي كلاس A : آدرسهاي اين كلاس با عددي بين 0 تا 127 (0.xxx.xxx.xxx تا 127.xxx.xxx.xxx ) شروع مي شوند . • آدرسهاي كلاس B : آدرسهاي اين كلاس با عددي بين 128 تا 191 شروع مي شوند . • آدرسهاي كلاس C : آدرسهاي اين كلاس با عددي بين 192 تا 223 شروع مي شوند . • آدرسهاي كلاس D : دراين كلاس 4 بيت مشخصه كلاس مي باشد ( 1110 ) و 28 بيت باقي مانده آدرسهاي Multi cast هستند ، بدين معني كه با تنظيم كردن قسمت باقي مانده مي توان اطلاعاتي را براي گروهي از كامپيوترها كه داراي مشخصه مشترك هستند ( آدرس Multi cast) ارسال نمود . • آدرسهاي كلاس E : آدرسهاي اين كلاس با عددي بزرگتر از 224 شروع مي شوند . اين آدرسها رزرو شده اند و برروي اينترنت استفاده نمي شوند . آدرسهاي خاص : در بين تمامي كلاسهاي آدرس ( 5 گروه ) گروهي از آدرسها وجود دارند كه داراي معني ويژه اي هستند و نمي توان با آنها شبكه يا ميزبان خاصي را برروي اينترنت آدرس دهي نمود ؛ رنج IPهاي آزادي كه مي توان برروي اينتزنت از آن استفاده كرد از 192.168.0.0 تا 255.255.0.0 مي باشد . اين آدرسهاي خاص عبارتند از : 1- 0.0.0.0 : هر ماشيني كه آدرس آن مشخص نيست ( آدرس خودش را نمي داند ) از اين آدرس در قسمت Source پاكت IP استفاده مي كند . مشخص است كه گيرنده Packet نمي تواند هيچ جوابي براي فرستنده ارسال نمايد . 2- 0.xxx.xxx.xxx : هر ماشيني كه مشخصه شبكه اي را كه متعلق به آن است ندارد از اين ساختار آدرس استفاده مي كند . 3- 255.255.255.255 : براي ارسال Broad cast در شبكه اي كه ماشين ارسال كننده بسته برروي آن شبكه قرار دارد بكارمي رود . 4- xxx.xxx.xxx.255 : براي ارسال Broad cast براي كليه ماشينها در يك شبكه خاص بكارمي رود . 5- 127.xxx.xxx.xxx : اين آدرس ، آدرس بازگشت ( Loop back ) مي باشد . از اين آدرس براي اشكال زدايي نرم افزارها و تست برنامه ها استفاده مي شود ؛ به عنوان مثال آدرس 127.0.0.1 فرستنده بسته را مشخص مي نمايد يعني هر Packet ارسالي به ارسال كننده Packet بازمي گردد . DNS ( Domain Name Server ) : تنها هويت معتبر يك ميزبان برروي اينترنت آدرس IP ميزبان مي باشد اما به دليل اينكه به خاطر سپردن IPها تقريبا غيرممكن است از آدرسهاي نمادين استفاده مي شود كه بايد به آدرسهاي IP تبديل شوند . DNS يا سيستم نامگذاري دامنه روشي سلسله مراتبي است كه بانك اطلاعاتي مربوط به نامها و معادل IP آنها را روي شبكه اينترنت توزيع كرده است و هر ايستگاهي مي تواند در يك روال منظم و سلسله مراتبي آدرس IP معادل با نام مورد نظرش را پيدا نمايد . روش كار به اين صورت است كه قبل از اينكه يك برنامه كاربردي بخواهد برروي اينترنت ارتباطي را برقرار كند نام ميزباني را كه مي خواهد به آن متصل شود با استفاده از پروتكل UDP براي سرويس دهندههاي DNS كه در تنظيمات آن به صورت دستي معرفي شده اند ارسال مي نمايد و پس از دريافت آدرس IP اطلاعات را براي مقصد مورد نظر ارسال مي نمايد . http://iritn.com/index.php?action=show&type=news&id=3375

لينك مستقيم |